Στους 270.000 τόνους υπολογίζει τα απορρίμματα των πλαστικών που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στους ωκεανούς του πλανήτη η νέα έρευνα του ινστιτούτου Five Gyres, μίας περιβαλλοντικής οργάνωσης με έδρα την Καλιφόρνια, επαναφέροντας στο προσκήνιο το μείζον ζήτημα των μόνιμων νησίδων σκουπιδιών στους ωκεανούς.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις των ερευνητών, η συγκεκριμένη ποσότητα των απορριμμάτων είναι ικανή να γεμίσει περισσότερα από 38.500 απορριμματοφόρα οχήματα, ενώ εκτιμάται πως αποτελείται από περισσότερα από 5,25 τρισεκατομμύρια κομμάτια. Μάλιστα, τα δεδομένα αφορούν τα επιπλέοντα στοιχεία και όχι τα πλαστικά που βρίσκονται στον πυθμένα των ωκεανών.
Τα στοιχεία καταδεικνύουν πως η ρύπανση από πλαστικά βρίσκεται σε διάφορες συγκεντρώσεις ανά τους ωκεανούς, κάνοντας δύσκολη την εκτίμηση της συνολικής ποσότητας και μάζας των απορριμμάτων. Η διεθνής ερευνητική ομάδα χρησιμοποίησε δεδομένα από 24 διαφορετικές αποστολές που έλαβαν χώρα από το 2007 έως το 2013 σε περιοχές όπως οι ακτές της Αυστραλίας, ο κόλπος της Βεγγάλης και η Μεσόγειος Θάλασσα.
Μάλιστα, τα δεδομένα περιλαμβάνουν πληροφορίες σχετικά με μικροπλαστικά που συνελέχθησαν με τη χρήση διχτυών καθώς και πιο μεγάλα πλαστικά απορρίμματα των οποίων η ύπαρξη επιβεβαιώθηκε οπτικά από παρατηρητές και κάμερες. Τα ευρήματα στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκαν για τη δημιουργία ενός υπολογιστικού μοντέλου διανομής των πλαστικών στον ωκεανό.
Με βάση τα παραπάνω στοιχεία, οι επιστήμονες υπολόγισαν πως περίπου 5,25 τρισεκατομμύρια πλαστικά σωματίδια με βάρος περίπου 270.000 τόνους βρίσκονται αυτή τη στιγμή στους ωκεανούς του πλανήτη. Μεγάλα πλαστικά φαίνεται να βρίσκονται σε αφθονία κοντά στις ακτές, και μικρότερα πλαστικά εμφανίζονται στις πιο απομακρυσμένες περιοχές. Οι υπολογισμοί συγκεκριμένα για τα ιδιαίτερα μικρά πλαστικά επιβεβαιώνονται από μία άλλη έρευνα Ισπανών επιστημόνων, η οποία κατέληξε σε παρόμοια νούμερα χρησιμοποιώντας διαφορετική μεθοδολογία.
Χαρτογράφηση
Σύμφωνα με εκτιμήσεις των ερευνητών, η συγκεκριμένη ποσότητα των απορριμμάτων είναι ικανή να γεμίσει περισσότερα από 38.500 απορριμματοφόρα οχήματα, ενώ εκτιμάται πως αποτελείται από περισσότερα από 5,25 τρισεκατομμύρια κομμάτια. Μάλιστα, τα δεδομένα αφορούν τα επιπλέοντα στοιχεία και όχι τα πλαστικά που βρίσκονται στον πυθμένα των ωκεανών.
Τα στοιχεία καταδεικνύουν πως η ρύπανση από πλαστικά βρίσκεται σε διάφορες συγκεντρώσεις ανά τους ωκεανούς, κάνοντας δύσκολη την εκτίμηση της συνολικής ποσότητας και μάζας των απορριμμάτων. Η διεθνής ερευνητική ομάδα χρησιμοποίησε δεδομένα από 24 διαφορετικές αποστολές που έλαβαν χώρα από το 2007 έως το 2013 σε περιοχές όπως οι ακτές της Αυστραλίας, ο κόλπος της Βεγγάλης και η Μεσόγειος Θάλασσα.
Μάλιστα, τα δεδομένα περιλαμβάνουν πληροφορίες σχετικά με μικροπλαστικά που συνελέχθησαν με τη χρήση διχτυών καθώς και πιο μεγάλα πλαστικά απορρίμματα των οποίων η ύπαρξη επιβεβαιώθηκε οπτικά από παρατηρητές και κάμερες. Τα ευρήματα στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκαν για τη δημιουργία ενός υπολογιστικού μοντέλου διανομής των πλαστικών στον ωκεανό.
Με βάση τα παραπάνω στοιχεία, οι επιστήμονες υπολόγισαν πως περίπου 5,25 τρισεκατομμύρια πλαστικά σωματίδια με βάρος περίπου 270.000 τόνους βρίσκονται αυτή τη στιγμή στους ωκεανούς του πλανήτη. Μεγάλα πλαστικά φαίνεται να βρίσκονται σε αφθονία κοντά στις ακτές, και μικρότερα πλαστικά εμφανίζονται στις πιο απομακρυσμένες περιοχές. Οι υπολογισμοί συγκεκριμένα για τα ιδιαίτερα μικρά πλαστικά επιβεβαιώνονται από μία άλλη έρευνα Ισπανών επιστημόνων, η οποία κατέληξε σε παρόμοια νούμερα χρησιμοποιώντας διαφορετική μεθοδολογία.
Χαρτογράφηση
Σε μια προσπάθεια χαρτογράφησης της έκτασης του προβλήματος, ο ΟΗΕ έχει επισημάνει στο παρελθόν πως σε κάθε τετραγωνικό χιλιόμετρο ωκεανού υπάρχουν περίπου 18.000 κομμάτια πλαστικό, όμως στις συγκεκριμένες περιοχές του Ειρηνικού τα πλαστικά ανέρχονται σε 334.271 κομμάτια ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Η πρώτη καταγραφή των σκουπιδομαζών έγινε το 1997, όταν κατά τη διάρκεια ενός αγώνα σκαφών τύπου γιοτ από το Λος Αντζελες στη Χονολουλού ο επικεφαλής ενός εκ των πληρωμάτων, ο καπετάνιος Τσαρλς Μουρ, εντόπισε μια σκουπιδομάζα. Ο Μουρ ενημέρωσε κάποιους ειδικούς γι’ αυτό που είδε και αποφάσισε δύο χρόνια μετά να οργανώσει μια ερευνητική αποστολή, η οποία και διαπίστωσε το νέο οικολογικό πρόβλημα του πλανήτη. Ο Μουρ δημιούργησε το Ινστιτούτο Θαλάσσιων Ερευνών Algalita και πραγματοποιεί ανά τακτά χρονικά διαστήματα ερευνητικές αποστολές που αναζητούν σκουπιδομάζες. Στα μέσα του 2014, ο Μουρ συμμετείχε σε μια ακόμη ερευνητική αποστολή, τα ευρήματα της οποίας είναι ιδιαίτερα ανησυχητικά.
Τα μέλη της νέας αποστολής ταξίδεψαν με ένα μικρό σκάφος στην περιοχή της Μεγάλης Σκουπιδομάζας που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 1.600 χλμ από τις αμερικανικές ακτές. Παρέμειναν και εξερεύνησαν την περιοχή για τριάντα μέρες, χρησιμοποιώντας ακόμη και ρομποτικά αεροσκάφη που πετούσαν στον ωκεανό και έκαναν καταγραφές. Οι ερευνητές εντόπισαν μια σειρά από νέες σκουπιδομάζες που έχουν δημιουργηθεί στην περιοχή. Σύμφωνα με τους ερευνητές, οι νέες σκουπιδομάζες όχι μόνο μοιάζουν να είναι σταθερές και μόνιμες, αλλά έχουν αρχίσει να δημιουργούνται σε αυτές κανονικά οικοσυστήματα.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ορισμένα θαλάσσια είδη έχουν αρχίσει να συγκεντρώνονται σε αυτά τα πλαστικά νησιά και να τα χρησιμοποιούν ως τόπο κατοικίας. Όπως αναφέρουν οι ερευνητές, τα πλαστικά νησιά αρχίζουν να λειτουργούν με τρόπο ανάλογο με εκείνο των κοραλλιογενών υφάλων. Η αύξηση των σκουπιδιών στην περιοχή, όπως εκτιμούν οι ερευνητές, οφείλεται στο μεγάλο τσουνάμι που χτύπησε την Ιαπωνία το 2011. Το τσουνάμι παρέσυρε πολλούς τόνους σκουπιδιών στην ανοικτή θάλασσα, τα οποία τελικά κατέληξαν στην περιοχή της Μεγάλης Σκουπιδομάζας, η οποία, όπως υπολογίζουν οι ερευνητές, έχει πλέον έκταση όσο εκείνη του Τέξας.
Αμερική και Ασία
Τα μέλη της νέας αποστολής ταξίδεψαν με ένα μικρό σκάφος στην περιοχή της Μεγάλης Σκουπιδομάζας που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 1.600 χλμ από τις αμερικανικές ακτές. Παρέμειναν και εξερεύνησαν την περιοχή για τριάντα μέρες, χρησιμοποιώντας ακόμη και ρομποτικά αεροσκάφη που πετούσαν στον ωκεανό και έκαναν καταγραφές. Οι ερευνητές εντόπισαν μια σειρά από νέες σκουπιδομάζες που έχουν δημιουργηθεί στην περιοχή. Σύμφωνα με τους ερευνητές, οι νέες σκουπιδομάζες όχι μόνο μοιάζουν να είναι σταθερές και μόνιμες, αλλά έχουν αρχίσει να δημιουργούνται σε αυτές κανονικά οικοσυστήματα.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ορισμένα θαλάσσια είδη έχουν αρχίσει να συγκεντρώνονται σε αυτά τα πλαστικά νησιά και να τα χρησιμοποιούν ως τόπο κατοικίας. Όπως αναφέρουν οι ερευνητές, τα πλαστικά νησιά αρχίζουν να λειτουργούν με τρόπο ανάλογο με εκείνο των κοραλλιογενών υφάλων. Η αύξηση των σκουπιδιών στην περιοχή, όπως εκτιμούν οι ερευνητές, οφείλεται στο μεγάλο τσουνάμι που χτύπησε την Ιαπωνία το 2011. Το τσουνάμι παρέσυρε πολλούς τόνους σκουπιδιών στην ανοικτή θάλασσα, τα οποία τελικά κατέληξαν στην περιοχή της Μεγάλης Σκουπιδομάζας, η οποία, όπως υπολογίζουν οι ερευνητές, έχει πλέον έκταση όσο εκείνη του Τέξας.
Αμερική και Ασία
Το 80% αυτών των απορριμμάτων προέρχεται από τις ακτές της Βόρειας Αμερικής και της Ανατολικής Ασίας, ενώ το υπόλοιπο 20% προέρχεται από την αποβολή σκουπιδιών αλλά και τις απώλειες εμπορεύματος από τα φορτηγά πλοία που διαπλέουν τον Ειρηνικό Ωκεανό. «Αυτή είναι η πρώτη φορά που όλος ο κόσμος παρακολουθεί τις έρευνες και γι’ αυτό είναι η στιγμή που πρέπει οι άνθρωποι να καταλάβουν ότι οι ωκεανοί μας είναι χωματερές», όπως τονίζει η Κάθλιν Ντόχαν, επιστήμονας της Γης και Διαστημικής Ερευνας στο Σιάτλ της Ουάσιγκτον.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, περίπου το 90% από τα σκουπίδια στις περίπου πέντε «μεγάλες δίνες» σκουπιδιών που συγκεντρώνονται στους ωκεανούς, αποτελούνται από πλαστικό. Θεωρητικά το ζήτημα αποτελεί καινούργιο μέτωπο καταστολής, καθώς μόλις από το 1950 οι καταναλωτές χρησιμοποιούν πλαστικά. Η υψηλότερη συγκέντρωση πλαστικών βρίσκεται στον Βόρειο Ατλαντικό, ο οποίος δέχεται το μεγαλύτερο μέρος των σκουπιδιών από τις ΗΠΑ, τον Καναδά, το Μεξικό και την Ευρώπη. Λόγω της απομόνωσής της, η κηλίδα σκουπιδιών στον Ινδικό Ωκεανό παραμένει ένα μυστήριο. Καλύπτει μια τεράστια περιοχή, τουλάχιστον 5 εκατ. τετραγωνικά χιλιόμετρα, αλλά χωρίς σαφή όρια. Το περιεχόμενο των σκουπιδιών που κυκλοφορούν συνεχώς ακολουθούν τη δίνη του Ινδικού Ωκεανού, που κινείται από την αυστραλιανή πλευρά προς την αφρικανική, κάτω από την αφρικανική ακτή και πίσω στην Αυστραλία, εξηγούν οι ερευνητές. Η πλήρης περιστροφή διαρκεί περίπου έξι χρόνια, εκτός εάν τα συντρίμμια κολλήσουν στο κέντρο της κηλίδας, όπου θα μπορούσαν να παραμείνουν επ ‘αόριστον.
imerisia.gr
