του Αντώνη Κοντολέων* |
Είναι γνωστή η μάχη που δίνει η ελληνική βιομηχανία έντασης ενέργειας, η ανταγωνιστικότητα της οποίας έχει πληγεί ιδιαίτερα την τελευταία πενταετία, υπό το βάρος της κρίσης σε συνδυασμό με τις αυξήσεις στο ενεργειακό κόστος.
Η διεθνής ανταγωνιστικότητα της βιομηχανίας έχει υποστεί ακόμη μεγαλύτερο πλήγμα εξαιτίας του γεγονότος ότι διευρύνθηκε η απόσταση με τους κυριότερους ευρωπαίους ανταγωνιστές μας: Το κόστος των βιομηχανικών τιμολογίων στην Ευρώπη μειωνόταν και μειώνεται συνεχώς, αφενός λόγω της σημαντικής πτώσης των τιμών στις χονδρεμπορικές αγορές στα επίπεδα των 40Ευρώ/Mwh, σε 24ωρη βάση λειτουργίας και αφετέρου από την άμεση εφαρμογή μέτρων –στοχευμένων να προστατεύσουν την ενεργοβόρο βιομηχανία– τα οποία μειώνουν το κόστος ενέργειας. Ενδεικτικά αναφέρουμε μέτρα όπως η «Διακοψιμότητα», η μείωση-απαλλαγή από ρυθμιστικές χρεώσεις και φόρους και η εφαρμογή του μέτρου της «Αντιστάθμισης» της χρέωσης των ρύπων.
Στην Ελλάδα αντίθετα το συνολικό κόστος των βιομηχανικών τιμολογίων μεγαλώνει συνεχώς. Μάλιστα στον αντίποδα των όσων συμβαίνουν στην Ευρώπη, η ΔΕΗ απαίτησε τον Ιανουάριο του 2012 αύξηση κατά 15% της ανταγωνιστικής τιμής για τα τιμολόγια της Υψηλής Τάσης εφαρμόζοντας τη λογική του επιμερισμού του όποιου μέσου κόστους η ίδια υπολόγιζε, χωρίς να λαμβάνει υπόψη της ται διαίτερα ηλεκτρικά χαρακτηριστικά κάθε βιομηχανίας, όπως προβλέπεται από τον ισχύοντα Κώδικα Προμήθειας.
Παρότι η Ρυθμιστική Αρχή (ΡΑΕ) θέσπισε τις Αρχές τιμολόγησης (απόφαση 692/2011) και έβγαλε μια σειρά καταδικαστικών αποφάσεων, και συνακόλουθων προστίμων, εναντίον της πρακτικής της ΔΕΗ, η ΔΕΗ συνεχίζει μέχρι και σήμερα να αρνείται ουσιαστικά τη διαπραγμάτευση για εξατομικευμένες συμβάσεις με κάθε βιομηχανία.
Τον Ιανουάριο του 2013 μετά την παρέμβαση του Πρωθυπουργού για τη μείωση των βιομηχανικών τιμολογίων, ήταν η ΔΕΗ που μπλόκαρε τη μείωση αυτή και έπεισε το ΥΠΕΚΑ πως η μόνη δυνατή εναλλακτική λύσηήταν η «Διακοψιμότητα».
Μετά ένα χρόνο καθυστέρησης η Τρόικα μπλόκαρε με τη σειρά της το μέτρο αυτό της «Διακοψιμότητας» και ζήτησε από το Υπουργείο να το ξανασχεδιάσει και να το υποβάλλει προς έγκριση στις Βρυξέλλες. Ένας ολόκληρος χρόνος χαμένος.
Το Υπουργείο μάλιστα θεωρώντας ότι το μέτρο της «Διακοψιμότητας» ήταν πανάκεια, αρνήθηκε πεισματικά να υποβάλει προς έγκριση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή το μέτρο της «Αντιστάθμισης», όταν επτά ανταγωνίστριες χώρες το εφάρμοζαν ήδη. Το ίδιο χρονικό διάστημα προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι όλα πάνε καλά, η ανάπτυξη έρχεται και ότι οι εξαγωγές αυξάνονται. Τι συνέβη στην πραγματικότητα; Το 2013 σταμάτησαν πολλές μεγάλες παραγωγικές μονάδες, χάθηκαν σημαντικές αγορές σε όφελος των ανταγωνιστών μας, χάθηκαν χιλιάδες θέσεις εργασίας και ξενιτεύτηκαν δεκάδες χιλιάδες επιστήμονες γιατί στην πατρίδα μας δεν υπήρχε μέχρι σήμερα βιομηχανική πολιτική.
Ποια είναι η αλήθεια;
Στην ίδια την κυβέρνηση ακόμη και σήμερα κάποιοι υπουργοί, αν και έχουν ενημερωθεί με αδιάσειστα στοιχεία, δεν έχουν πειστεί ότι το ενεργειακό κόστος για τις βιομηχανίες στην Ελλάδα είναι υψηλότερο εκείνων των Ευρωπαίων ανταγωνιστών μας!
Επιδιώκοντας η βιομηχανία την εφαρμογή των νομίμων κανόνων από τη ΔΕΗ, που θα οδηγούσε σε δίκαιη χαμηλότερη τιμολόγηση, προσέφυγε στη ΡΑΕ. Η ΡΑΕ με σειρά αποφάσεών της στήριξε το δίκαιο των προσφυγών των βιομηχανιών. Η ΔΕΗ προσφεύγοντας εναντίον όλων των αποφάσεων της ΡΑΕ, επιχείρησε να αποδυναμώσει τη ΡΑΕ χρησιμοποιώντας κάθε διαθέσιμο ένδικο και χρονοβόρο μέσο. Η ΡΑΕ δέχτηκε και μια σειρά καταγγελιών, τις οποίες συνόδευαν σειρά στοχευμένων δημοσιευμάτων, και οι υπεύθυνοι της καλούνται διαρκώς να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες. Σε όλες ανεξαιρέτως τις ρυθμιστικές και δικαστικές αποφάσεις, εκείνος που δικαιώθηκε ήταν η βιομηχανία και η ΡΑΕ.
Ποια είναι η κατάσταση σήμερα; Έχει αλλάξει κάτι προς το καλύτερο;
To Υπουργείο, υπό την πίεση των αρνητικών εξελίξεων, ανταποκρίθηκε θετικά και ανακοίνωσε μέτρα μείωσης του κόστους ενέργειας για τις βιομηχανίες ύψους 150 εκατ.ευρώ. Οι ανακοινώσεις αυτές όμως δεν συνοδεύονταν από συγκεκριμένο τρόπο υλοποίησης ή δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα.
Στην ίδια θετική κατεύθυνση η Γενική Συνέλευση της ΔΕΗ αποφάσισε μείωση των τιμολογίων για την Υψηλή Τάση. Στη συνέχεια όμως, κατά μια περίεργη σύμπτωση τα συνδικαλιστικά όργανα της ΔΕΗ, συμπλέοντας με την Τρόικα, βάλλουν εναντίον του παραγωγικού ιστού της χώρας καθώς απειλούν πως με καταγγελίες τους στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανταγωνισμού θα ακυρώσουν τις αποφάσεις, διότι δήθεν συνιστούν κρατική ενίσχυση, και οι βιομηχανίες θα αναγκαστούν να επιστρέψουν τα όποια οφέλη και μάλιστα έντοκα.
Το ερώτημα είναι σκληρό για όλους μας. Καλά η Τρόικα. Ο ρόλος της στην Ελλάδα είναι για πολλούς πλέον εμφανής. Γιατί εξάλλου να ενδιαφερθεί ειδικά για την ελληνική βιομηχανία; Ποιός όμως της έδωσε τα επιχειρήματα να αμφισβητεί τη νομιμότητα της απόφασης της ΓΣ της ΔΕΗ;
Η ίδια η ΔΕΗ με την άρνηση της να τηρήσει τους νόμους και τις αποφάσεις της ΡΑΕ, ανάγκασε τον βασικό μέτοχο να της υποδείξει ότι είναι και προς το δικό της μακροχρόνιο συμφέρον να προσφέρει εύλογες τιμές στους μεγαλύτερους και καλύτερους πελάτες της.
Γιατί να φτάσουμε εκεί; Δεν ήταν φανερό πως αυτή η διαδικασία, που αναγκαστικά επελέγη, θα έδινε επιχειρήματα σε όποιον ήθελε να μπλοκάρει τα μόνα μέτρα που μπορούν άμεσα να δώσουν ώθηση στην ελληνική βιομηχανία προς όφελος και της ίδιας της ΔΕΗ.
Αδυνατούμε να πιστέψουμε ότι ελληνικοί φορείς θα καταγγείλουν στα ευρωπαϊκά όργανα το σύνολο της βιομηχανίας της χώρας.
Δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι η βιομηχανία στον αγώνα της για διεθνή ανταγωνιστικότητα είναι μόνη! Τρόπος εξορθολογισμού των βιομηχανικών τιμολογίων χωρίς να παραβιάζεται το κοινοτικό κεκτημένο υπάρχει. Το ερώτημα είναι εάν ταυτόχρονα υπάρχει και η βούληση.
Ως ΕΒΙΚΕΝ επιμένουμε. Το διακύβευμα είναι η ίδια η έξοδος της χώρας από την ύφεση, για την επίτευξη της οποίας η διατήρηση και ενίσχυση του βιομηχανικού ιστού μέσω της μείωσης του ενεργειακού κόστους – και όχι μόνο – αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση.
* Μέλος Δ.Σ. της Ένωσης Βιομηχανικών Καταναλωτών Ενέργειας
capital.gr
