Υπέρ της δημιουργίας ενός «εθνικού πρωταθλητή» στις ελληνικές ιχθυοκαλλιέργειες, ο οποίος θα προκύψει από τη συνένωση της «Σελόντα» και του «Νηρέα» τάσσεται ο Γιάννης Στεφανής, ιδρυτής και πρώην βασικός μέτοχος της «Σελόντα», τονίζοντας πως η ύπαρξη δύο ισχυρών πόλων θα τους οδηγήσει αργά ή γρήγορα ξανά σε κρίση. Στο πλαίσιο αυτό θεωρεί πως οι τράπεζες -όταν το αποφασίσουν- θα πρέπει να επιδιώξουν να πωλήσουν τις μετοχές που ελέγχουν στις δύο εταιρείες σε έναν αγοραστή, ενώ υποστηρίζει πως είναι κρίσιμο για τη χώρα ο κλάδος να έχει προσανατολισμό που να εξυπηρετεί τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα.
Συνέντευξη στον Γιώργο Μανέττα
Πολλοί θεωρούν πως μετά την «απορρόφηση» του «Δία», το επόμενο βήμα θα είναι η συνένωση δυνάμεων με τον «Νηρέα», την άλλη μεγάλη δύναμη του κλάδου... Πώς το σχολιάζετε αυτό; Υπάρχει τέτοιο σχέδιο;
Αυτή τη στιγμή προέχει η ενσωμάτωση του «Δία» στον όμιλο Σελόντα, ένα εγχείρημα που απαιτεί αρκετή δουλειά. Αυτό είναι τώρα το μεγάλο στοίχημα. Η Δίας έχει «ταλαιπωρηθεί» αρκετά τα τελευταία χρόνια, με αποτέλεσμα να έχει πληγεί σημαντικά η ψυχολογία του προσωπικού της και τα αποθέματά της (ζωικό κεφάλαιο) να έχουν υποστεί σοβαρή διάβρωση. Άποψή μου είναι ότι η Σελόντα και ο Νηρέας πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να φτιάξουν έναν «Εθνικό Πρωταθλητή», ένα όραμα που είχαμε όλοι στον κλάδο, αλλά δεν μπορέσαμε να συμφωνήσουμε στις λεπτομέρειες. Έναν όμιλο που θα ελέγχει το 50% της εγχώριας παραγωγής (περίπου 65.000 τόνους) και θα μπορεί να τροφοδοτήσει την παγκόσμια αγορά με ψάρια όλων των ειδών όλες τις εποχές του χρόνου θα μπορεί να σταθεί με δυναμισμό απέναντι στους μεγάλους αγοραστές, τις μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ της Ευρώπης. Κάναμε πολλές θυσίες και αυτές οι θυσίες κινδυνεύουν να πάνε χαμένες, εάν δεν δημιουργηθεί ένας ισχυρός πόλος.
Γιατί το λέτε αυτό;
Πολύ φοβάμαι ότι εάν δεν προχωρήσει η δημιουργία του «Εθνικού Πρωταθλητή» θα βρεθούμε ξανά με την πλάτη στον τοίχο να παλεύουμε για την επιβίωσή μας. Θα κληθούμε και πάλι να αντιμετωπίσουμε προβλήματα που πιστέψαμε πως αφήσαμε για πάντα στο παρελθόν, όπως τον υπερδανεισμό και τις χαμηλές τιμές. Ο χώρος δεν χρειάζεται δύο μεγάλους παίκτες αλλά έναν ισχυρό. Βέβαια, η τελική απόφαση ανήκει στις τράπεζες. Αυτές ωστόσο πρέπει να αντιληφθούν ότι πρόκειται για το εθνικό προϊόν που πραγματοποιεί σημαντικές εξαγωγές και απασχολεί χιλιάδες εργαζομένους. Οι ιχθυοκαλλιέργειες είναι ένας κλάδος που παράγει και εξάγει, δύο από τους βασικούς πυλώνες πάνω στους οποίους η χώρα φιλοδοξεί να οικοδομήσει το νέο μοντέλο ανάπτυξης της οικονομίας της. Είναι λοιπόν κρίσιμο, όταν οι τράπεζες καλέσουν τους υποψήφιους επενδυτές -κάτι που εκτιμώ πως θα συμβεί τον ερχόμενο Νοέμβριο με Δεκέμβριο, όταν δηλαδή ολοκληρωθεί η διαδικασία αναδιάρθρωσης των δανείων του Νηρέα- να επιδιώξουν ο αγοραστής των δυο εταιρειών να είναι ένας. Είναι εξαιρετικά κρίσιμο, οι τράπεζες πέρα από την αποκόμιση κερδών να σκεφτούν τη σημασία του κλάδου και την προοπτική ενός «Εθνικού Πρωταθλητή».
Στο ίδιο πλαίσιο, θα ήθελα από την κυβέρνηση να επιβάλει κριτήρια για το ποιοι μπορούν να είναι οι αγοραστές, όπως έχει συμβεί σε ανάλογες περιπτώσεις στο εξωτερικό. Δεν μπορούν να είναι ούτε κερδοσκοπικά κεφάλαια, αλλά ούτε και ξένοι επενδυτές που δραστηριοποιούνται ανταγωνιστικά στον κλάδο. Για την ιστορία, όταν η οικογένεια που ήλεγχε τον Όμιλο Grand Moulin de Paris (τους Μεγάλους Μύλους του Παρισιού) αποφάσισε να πωλήσει, η κυβέρνηση της Γαλλίας απαγόρευσε ο συγκεκριμένος Όμιλος να πωληθεί σε ξένους, παρόλο το μεγάλο διεθνές ενδιαφέρον, παρά μόνο αποκλειστικά σε Γάλλους και αυτό γιατί η GMP υπήρξε γαλλικό επιχειρηματικό σύμβολο, ενώ επιπρόσθετα διέθετε μεγάλη ακίνητη περιουσία στο κέντρο του Παρισιού. Τελικά ο Όμιλος αγοράσθηκε από τον Γάλλο μεγαλοεπιχειρηματία Bouygues.
Τι φοβάστε ότι μπορεί να συμβεί στην περίπτωση που ξένοι αγοράσουν τις μεγάλες εταιρείες της ιχθυοκαλλιέργειας; Με ποιο τρόπο θα μπορούσαν να βλάψουν τον κλάδο;
Έρχεται, για παράδειγμα, μια τούρκικη εταιρεία με μια πολύ καλή προσφορά που ικανοποιεί τις τράπεζες - πράγμα πολύ πιθανό, καθώς οι επιχειρηματίες που ασχολούνται με την ιχθυοκαλλιέργεια στην Τουρκία διαθέτουν πάρα πολλά κεφάλαια. Αυτό θέλουμε; Να παραδώσουμε τον κλάδο στο μεγαλύτερο ανταγωνιστή μας; Ποιος μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο να αποφασίσουν για διάφορους λόγους τη μείωση της παραγωγής στην Ελλάδα, και την ίδια στιγμή να αυξήσουν την παραγωγή στην Τουρκία. Οι ιχθυοκαλλιέργειες λοιπόν πρέπει να τύχουν μια ιδιαίτερης μεταχείρισης για λόγους καθαρά εθνικούς. Θα ήταν καλό η κυβέρνηση να βάλει κριτήρια όπως αυτά που προανέφερα, όταν οι τράπεζες αποφασίσουν να πωλήσουν τις μετοχές τους σε επενδυτές.
Εσείς θα παίρνατε μέρος σε έναν «συνασπισμό» Ελλήνων επενδυτών που θα ήθελαν να εμπλακούν στις ιχθυοκαλλιέργειες, αποκτώντας το ποσοστό που κατέχουν σήμερα οι τράπεζες;
Αυτό που χρειάζεται, όταν έρθει η ώρα, είναι να βρεθεί ένας εύρωστος επενδυτής, κατά προτίμηση στρατηγικός, αποφασισμένος να αφοσιωθεί στον κλάδο της ελληνικής ιχθυοκαλλιέργειας, αξιοποιώντας τις υποδομές και το δυναμισμό του κλάδου. Ο επενδυτής που θα αποφασίσει να αγοράσει τη μία ή την άλλη ή και τις δύο μεγάλες εταιρείες, θα κάνει τις διοικητικές επιλογές του. Προσωπικά, θα συνεχίσω να προσφέρω τις υπηρεσίες και τις γνώσεις που απέκτησα επί τρεισήμισι δεκαετίες από θέσεις ευθύνης και θεσμών, όποτε μου ζητηθεί σε ευρωπαϊκό, μεσογειακό και ιδιαίτερα ελληνικό επίπεδο. Παραμένω μη εκτελεστικός αντιπρόεδρος του Δ.Σ. της «Σελόντα» και στη νέα εποχή που η Σελόντα πρωταγωνιστεί στη συγκέντρωση και ανασυγκρότηση του κλάδου, μεταδίδω το επαγγελματικό πνεύμα και την αντίληψη πρωτοπορίας, που αυτή η εταιρεία είχε από τη πρώτη μέρα της δημιουργίας της.
ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ
Σε ιστορικά υψηλά οι τιμές
Κοιτώντας πίσω στον χρόνο, τι θα κάνατε διαφορετικά ώστε να μη χάσετε τον έλεγχο της «Σελόντα»; Έχετε μετανιώσει που δεν προχώρησε η συνεργασία με τον «Νηρέα»;
Πολλά πράγματα θα μπορούσαν να είχαν γίνει διαφορετικά. Και να είχαμε αποφύγει πολλά. Μπορεί να έχασα τον έλεγχο της «Σελόντα», ωστόσο εξασφάλισα τη βιωσιμότητά της, διασφάλισα τις θέσεις εργασίας χιλιάδων ανθρώπων και θεωρώ πως προστάτευσα την υστεροφημία μου, μετά από μια πορεία 35 χρόνων στις ιχθυοκαλλιέργειες. Νιώθω καλά ότι η εταιρεία βγήκε αλώβητη από τη διαδικασία αναδιάρθρωσης του δανεισμού της και πως δεν θα περάσει περιπέτειες. Ο τζίρος της αυξάνεται 3%-4% κάθε χρόνο, οι εξαγωγές αναπτύσσονται με σημαντικούς ρυθμούς, παρά τις απώλειες από το εμπάργκο στη Ρωσία, ενώ οι τιμές βρίσκονται σε ιστορικά υψηλά επίπεδα. Η «Σελόντα» έχει σήμερα ένα πολύ αξιόλογο διοικητικό συμβούλιο και αφοσιωμένα στελέχη που συνέβαλαν στην κερδοφορία που παρουσίασε πρόσφατα. Όσον αφορά στον «Νηρέα», μετανιώνω ότι δεν μπορέσαμε με τον Αριστείδη Μπελλέ να βρούμε ένα κοινό τόπο και να συνεννοηθούμε. Τώρα εάν τα πράγματα θα ήταν καλύτερα, αυτό δεν το ξέρω.
- «Η Σελόντα έχει επιστρέψει σε τροχιά ανάπτυξης. Ο τζίρος της αυξάνεται και οι εξαγωγές κινούνται ανοδικά. Σε αυτό βοηθά και το γεγονός πως οι τιμές των ψαριών είναι σε ιστορικά υψηλά επίπεδα (6 ευρώ το κιλό) λόγω της μείωσης της τοποθέτησης γόνου το 2013 και το 2014».
- «Η διαδικασία αναδιάρθρωσης της 'Σελόντα' προχώρησε γρήγορα. Αντίθετα, καθυστέρησε στην περίπτωση του 'Δία', με αποτέλεσμα να αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα επιβίωσης. Ωστόσο, βρέθηκε λύση, που εφαρμόζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Είμαι βέβαιος ότι το δικαστήριο θα την επικυρώσει».
imerisia.gr
