του Θανάση Λυρτσογιάννη |
Τελικά όλα είναι μία ιδέα η οποία μάλιστα στην οικονομία κύκλο κάνει. Στην αυγή του 21ου αιώνα οι εξαγορές, οι συγχωνεύσεις και τα επεκτατικά σχέδια των επιχειρήσεων αποτελούσαν αφορμή για απανωτά limit-ups στο χρηματιστήριο.
Οι μετοχές όλων των κλάδων και πολύ περισσότερο του τεχνολογικού ανέβαιναν στα ύψη και οι επενδυτές επικροτούσαν και χειροκροτούσαν κάθε φορά που οι εταιρείες εξαγόραζαν και μάλιστα με ακριβό τίμημα οποιαδήποτε ανταγωνίστριά τους. Ηταν τα χρόνια που κτίζονταν οι αυτοκρατορίες οι οποίες λίγο αργότερα ήταν θαμμένες κάτω από εκατομμύρια μετοχές εξαγορασμένων επιχειρήσεων που απαξιώθηκαν.
Εκείνη την εποχή γοήτευε η ιδέα των έξτρα λάρζ ομίλων οι οποίοι στον καιρό της παγκοσμιοποίησης όφειλαν να αποκτήσουν πλανητικές διαστάσεις.
Τα χρόνια που ακολούθησαν το κραχ του 1999-2000 κυριάρχησε η εκ διαμέτρου αντίθετη ιδέα. Οποιαδήποτε ενέργεια επέκτασης, οποιαδήποτε εξαγορά κρινόταν λανθασμένη και μάλιστα οι επενδυτές τιμωρούσαν τους εμπνευστές με πτώση στα χρηματιστήρια. Βλέπετε οι διάφοροι μίνι ή μάξι γκουρού φοβούνταν τις υποχρεώσεις που συσσώρευαν οι επιχειρήσεις, υποχρεώσεις που πριν παραγνώριζαν στο όνομα της μεγέθυνσης. Τώρα τα χρέη ήταν το βασικό κριτήριο και είχαν αντικαταστήσει το μέγεθος και τα μερίδια αγοράς.
Δώδεκα χρόνια περίπου μετά την άνοδο και την κατάρρευση των χρηματιστηριακών αξιών, όλα μετρώνται με όρους χρέους ως προς το ΑΕΠ.
Αποδεικνύεται έτσι ότι στην οικονομία το λάθος ή το σωστό είναι περισσότερο θέμα κλίματος, συγκυριών, ψυχολογίας και προπαντός κυρίαρχων ιδεών, παρά πραγματικών οικονομικών δεδομένων.
Για να δοξαστούν όσοι υποστηρίζουν ότι η οικονομία είναι κλίμα... και γενικώς όλα είναι μία ιδέα που κυριαρχεί ή χάνεται στο πέρασμα του χρόνου.
του Θανάση Λυρτσογιάννη
imerisia.gr
){kind=link}